Skala Beauforta służy do empirycznego pomiaru intensywności wiatru, opartego głównie na stanie morza i rodzaju fal.. Należy pamiętać, że rodzaj fali i użyta do jej określenia wysokość odnosi się do stanu na pełnym morzu. Zasadniczą jej cechą jest możliwość oceny siły wiatru na podstawie obserwacji powierzchni morza lub obiektów na lądzie, nie są więc potrzebne do tego przyrządy pomiarowe.
| Stopień skali Beauforta | Szybkość wiatru | średnia szybkość wiatru (kt / km/h / mph) | Opis | Stan morza | Zjawiska na lądzie | |||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| kt | km/h | mila/h | m/s | |||||
| 0 | 0 | 0 | 0 | 0-0.2 | 0 / 0 / 0 | Spokój | Gładkie. | Spokój, dym unosi się pionowo. |
| 1 | 1-3 | 1-6 | 1-3 | 0.3-1.5 | 2 / 4 / 2 | Bardzo słaby powiew | Zmarszczki na wodzie. | Ruch powietrza lekko oddziałuje na dym. |
| 2 | 4-6 | 7-11 | 4-7 | 1.6-3.3 | 5 / 9 / 6 | Słaby wiatr | Małe falki. | Wiatr wyczuwany na skórze. Liście szeleszczą. |
| 3 | 7-10 | 12-19 | 8-12 | 3.4-5.4 | 9 / 17 / 11 | Łagodny wiatr | Duże falki, ich grzbiety mają wygląd szklisty. | Liście i małe gałązki w stałym ruchu. |
| 4 | 11-16 | 20-29 | 13-18 | 5.5-7.9 | 13 / 24 / 15 | Umiarkowany wiart | Małe fale, na których grzbietach tworzy się piana. Słychać plusk.. | Kurz i papier podnoszą się. Gałęzie zaczynają się poruszać. |
| 5 | 17-21 | 30-39 | 19-24 | 8.0-10.7 | 19 / 35 / 22 | Świerzy wiatr | Szum morza przypomina pomruk, fale dłuższe (1.2 m), gęste białe grzebienie. | Małee gałęzie kołyszą się. |
| 6 | 22-27 | 40-50 | 25-31 | 10.8-13.8 | 24 / 44 / 27 | Silny wiatr | Tworzą się grzywacze, długa wysoka fala, szum morza. Fale z pianą na grzbietach i bryzgi. | Duże gałęzie w ruchu. Słychać świst wiatru nad głową. Kapelusze zrywane z głowy. |
| 7 | 28-33 | 51-62 | 32-38 | 13.9-17.1 | 30 / 56 / 35 | Prawie wichura | Morze burzy się i piana zaczyna układać się w pasma. | Całe drzewa w ruchu. Pod wiatr idzie się z wysiłkiem. |
| 8 | 34-40 | 63-75 | 39-46 | 17.2-20.7 | 37 / 68 / 42 | Wichura | Umiarkowanie duże fale z poprzerywanymi obracającymi się grzbietami. Pasma piany. | Gałązki są odłamywane od drzew. Samochody skręcają pod wpływem wiatru. |
| 9 | 41-47 | 76-87 | 47-54 | 20.8-24.4 | 44 / 81 / 50 | Silna wichura | Wielkie fale (2.75 m) z gęstą pianą. Grzbiety fal zaczynają się zawijać. Znaczne bryzgi. | Lekkie konstrukcje ulegają zniszczeniu. |
| 10 | 48-55 | 88-102 | 55-63 | 24.5-28.4 | 52 / 96 / 60 | Sztorm | Bardzo duże fale. Powierzchnia morza jest biała, fale przełamują się. Widoczność jest ograniczona. | Drzewa wyrywane z korzeniami. Poważne zniszczenia konstrukcji. |
| 11 | 56-63 | 103-117 | 64-72 | 28.5-32.6 | 60 / 111 / 69 | Silny sztorm | Nadzwyczaj wielkie fale. | Znaczna część konstrukcji zniszczona. |
| 12 | >63 | >117 | >72 | >32.7 | N/A | Huragan | Olbrzymie fale. Powietrze pełne piany i bryzgów. Morze całkowicie białe pokryte bryzgami. Widzialność bardzo znacznie ograniczona. | Masywne i powszechne zniszczenia konstrukcji. |
Francis Beaufort, irlandzki hydrograf, oficer floty brytyjskiej, utworzył skalę w 1806. Początkowo skala nie określała prędkości wiatru lecz wymieniała ilościowe cechy od 0 do 12 określające sposoby w jaki powinny pływać żaglowce - od wystarczające, aby mieć sterowność do taki, przy którym "płótna" nie mogą wytrzymać. Skala stała stała się standardową w zapisach dzienników okrętowych floty królewskiej w końcu lat 1830.
Skala została zaadaptowana do użytku na lądzie w latach 50. XIX wieku,
gdy jej wartości posłużyły do cechowania liczby obrotów anemometrów.
Taka skala została zestandaryzowana dopiero w 1932 i od tego czasu zaczęła
wchodzić do użytku w meteorologii. W czasach współczesnych skala została
rozszerzona i huraganom są przypisywane stopnie od 12 do 16, określane przez
skalę Saffira-Simpsona, której kategoria 1. odpowiada 12. stopniowi skali
Beauforta, kategoria 2. - 13. itd. Kategoria 1. skali Fujity opisującej
tornada, również zaczyna się od 12. stopnia skali Beauforta.
Źródło: Wikipedia
W związku z pewnymi problemami w określaniu siły i prędkości wiatru w węzłach itp., proponuję stosowanie skali alternatywnej o wiele prostszej i łatwiejszej w zapamiętaniu.
| stopień |
nazwa |
opis |
| 0 | cisza | Żagle zwisają swobodnie, ster radzi sobie sam. |
| 1 | Słaby powiew | Żagle zaczynają lekko ciągnąć. Jeżeli poluzujemy wszystkie szoty, ster w dalszym ciągu da sobie sam rade. |
| 2 | Słaby wiatr | Żagle żywo łopoczą i łódka dryfuje bokiem na zawietrzna. Szoty trzeba niestety wybrać i złapać za ster. Wypełnianie się żagli powoduje przechyl łódki, tak więc skrzynkę z piwem należy schować do kokpitu. |
| 3 | Łagodny wiatr | Piwo nie chce już stać samodzielnie, należy je podeprzeć lub trzymać w ręku. |
| 4 | Umiarkowany wiatr | Puste butelki taczają się w kokpicie, należy je zablokować na jednej z burt. |
| 5 | Żywszy wiatr | Wszystkie piwa chłodzone za burta należy wybrać na pokład. |
| 6 | Silny wiatr | Nikt nie powinien być odpowiedzialny za więcej niz. jedno piwo (jednocześnie). |
| 7 | Bardzo silny wiatr | Skrzynka z piwem nabiera tendencji do skakania po kokpicie. Należy oddelegować osobnika do siedzenia na niej. |
| 8 | Gwałtowny wiatr | W dalszym ciągu butelkę może otworzyć pojedyncza osoba. Pojawiają się trudności z trafieniem butelka do ust. |
| 9 | Wichura | Butelkę należy trzymać obiema rękami. Tylko wyćwiczone osobniki potrafią samodzielnie zdjąć kapsel. |
| 10 | Silna wichura | Do odkapslowania potrzebne są dwie osoby. Ciężko trafić butelka do ust. Przypadki wybijania pojedynczych zębów. |
| 11 | Gwałtowna wichura | Piwo ma tendencje do wypieniania się z butelki. Bardzo trudno pić ze względu na łopotanie warg i zębów. |
| 12 | Huragan | Wszystkie otwarte butelki wypieniają się. Picie niemożliwe. Zakaz otwierania butelek (tymczasowy). |